Zoals ieder jaar wilden wij, Simon, Wim en ik (Johan), ook dit najaar weer een vistrip ondernemen. Lang werd er getwijfeld over snoeken in zoet en/of brak water in Zweden of toch weer zoutwatervissen in en rondom de fjorden van Noorwegen. De keuze viel uiteindelijk toch weer op Noorwegen. Bij de keuze van de exacte locatie moest rekening worden gehouden met de fysieke gesteldheid van Wim, die aangaf niet (meer) opgewassen te zijn tegen lange autoritten. We besloten daarom niet ver Noorwegen in te gaan en het werd het zuidelijk gelegen Trysnes, in de nabijheid van Kristiansand.
Voor het eerst zou ons visgezelschap gebruik maken van een overzetboot. Bij het plannen kwamen we er al snel achter dat het de moeite loont om kritisch naar prijzen te kijken. Zo bleek ‘Master Ferries’ al stukken goedkoper als ‘Color Line’ en verder bleek dat het goedkoper was de tickets zelf per internet te boeken dan via de eigenaar van de huisjes die nota bene tevens agent was van Color Line. Met name omdat er ook nog eens een eigen boot meegenomen werd (Sens III) leverde een en ander nog een aardig financieel voordeel op.
Het werd voor de heenreis Master Ferries vanuit Hanstholm en voor de terugreis Color Line vanuit Kristiansand. Master Ferries vaart namelijk niet meer in oktober.
Ook het meenemen van de eigen boot bleek voordeliger dan het huren van een boot aldaar, hoewel dit niet onze beweegreden was de SENS III weer eens mee te nemen. Het kwam ons voor dat we met onze 90 pk veel meer mogelijkheden zouden hebben dan de bootjes die plaatselijk konden worden gehuurd.

DE REIS
Op vrijdag 28 september was het eindelijk zover. Simon had overdag de boot klaar gezet en alle spullen gepakt. ’s Avonds kwamen de gezinnen zo rond 21.00 uur bij elkaar om nog lekker gezellig een bakje koffie te drinken en zo rond de klok van 22.00 was het dan zover. In het donker werd er innig afscheid genomen van alle familieleden.


We reden aan een stuk door en namen slechts korte stops, hetgeen mogelijk was omdat we elkaar voordurend afwisselden. De reis ging voor een groot gedeelte door heel slecht weer en ook ‘s morgens was het weer nog slecht. Met name de harde wind zorgde ervoor dat de veerboot niet op tijd kon varen. In beginsel betekende dit dat de veerboot niet die middag zou vertrekken maar ’s avonds. Later zou blijken dat de reusachtige catamaran van Master Ferries ook nog eens door een net gevaren zou zijn en daardoor averij zou hebben opgelopen. De hele dag zaten we dan ook in onzekerheid of we nog wel of niet zouden varen die dag. Dat ‘zitten’ deden we overigens in een soort cafetaria waar meer vastgelopen vissers zich ophielden. Daar werd lekker gegeten, een biertje gedronken en een kaartje gelegd. Inzet bij het kaarten waren steeds pilkers en zo kon het gebeuren dat Wim, die normaal altijd pilkers moet lenen van ons, nu zomaar pilkers van ons tegoed kreeg.
Pas ‘s avonds om ongeveer 18.00 uur werd zo’n beetje duidelijk dat de veerboot niet meer zou varen. Direct na dit bericht regelde Simon een hotel waar we een kamer kregen toegewezen met 3 stapelbedden. Blij als we waren met de rustige kamer met zoveel slaapgelegenheid, kozen we direct ieder een stapelbed om vervolgens lekker te gaan dutten. Tot onze grote verbazing kwamen er echter vervolgens nog twee wildvreemde Noren bij ons op de kamer slapen. Tip: laat nooit Simon zoiets regelen.
Ook al zat er veel tegen, de sfeer bleef wonderwel goed en ‘s morgens bij het ontbijt werden er dan ook al weer leuke grappen gemaakt. Het weer bleek enorm opgeknapt en er kon dan ook gevaren worden. Het duurde allemaal wel weer even maar het praten met allerlei andere groepjes vissers, voornamelijk duitsers, maakte het wachten erg aangenaam
Eindelijk was het dan zover. Zoals hierboven al gemeld ging het bij deze veerboot om een gigantische catamaran. Mede doordat de voorkant de vorm had van een havikskop en ook als zodanig was beschilderd, maakte deze boot enorme indruk. De catamaran stoof als het ware over het water heen met een snelheid van zo’n 75 km per uur. Een boeiend spektakel.


Na 2,5 uur kwamen we aan in Kristiansand en zo’n half uur later op de plaats van bestemming, Trysnes, waar het op dat moment regenachtig was. Desondanks oogde de omgeving waarin we terecht waren gekomen erg idyllisch. Een leuk en vreedzaam haventje met daarom heen erg leuke vissershuisjes en een mooi restaurant met terras. De omgeving was, zoals gebruikelijk in een fjord, erg heuvel-/bergachtig maar was deze keer waren de kanten opvallend goed begroeid met groen, met name bomen. Ook ons huisje was erg mooi en van alle gemakken voorzien.


Snel werden de spullen uitgeladen, zij het dat een gedeelte van de lading helaas niet meer kon worden uitgeladen. Ter voorkoming van hoge invoerrechten had Simon namelijk een groot gedeelte van de blikjes bier beneden in de punt van de boot verstopt. Toen hij dat bier er weer uit wilde nemen moest hij tot zijn ontzetting, maar nog meer die van mij, bemerken dat een groot gedeelte verdwenen was in de dubbele bodem van de boot. Zo zie je maar weer dat misdaad niet loont!
Nadat de boot te water was gelaten wilden wij geen moment meer van onze vistijd verliezen. Snel werden de hengels in gereedheid gebracht om vervolgens naar open water te varen. Het werd echter geen spectaculaire vistocht. Hoewel de fishfinder diverse malen de aanwezigheid van vis aangaf, bleek deze moeilijk te vangen. Aan het eind van de tocht voeren we nog even naar een paal die daar was geplaatst om een ondiep stuk te markeren. Eerst toen werd er even redelijk gevangen. Er werden diverse koolvissen gevangen, wijting, een geep en een lipvis.


Nadat we terug bij de huisjes waren aangekomen begon de vermoeidheid van het reizen zijn tol te eisen. Er werd nog snel gegeten maar daarna viel een ieder snel in slaap.

WIJTINGEN OP DE VALREEP
De volgende dag kregen we een waterkaart waarop de goede visstekken stonden aangegeven.
Het was overigens 1 oktober en vanaf die dag mogen alle Noren kreeften vangen. Zij gaan op die dag dan ook massaal het water op om overal kreeftenvallen te leggen. Deze vinden ze terug doordat de vallen verbonden worden aan een touw met een boei. Ons viswater was dus bezaaid met boeien en vaak moest er sla-om worden gevaren.
Afgezien van deze hindernis liet de vis zich ook deze dag niet zomaar ophalen. We wisten de visstekken wel te vinden, maar het vangen van de vis viel bitter tegen. Wat we ook probeerden het wilde niet echt lukken. Weliswaar ving ieder wel een of meer geepjes, wat kleinere koolvissen en soms een lipvisje, in het grotere segment bleef de vangst in de ochtendsessie beperkt tot één grote koolvis, één grote kabeljauw en één grote polak.


Rond het middaguur toen we op het steigertje bij de huisjes onder het genot van een kaasplankje een biertje gingen drinken, vernamen we ook van anderen diverse sombere berichten over de vangsten. Het lag bij ons dus kennelijk niet alleen aan die rammelende bierblikjes onder in de boot. Nadat ook ‘s middags vangsten van betekenis uitbleven probeerden we het ’s avonds in het fjord. Aanvankelijk leek ook dat op niets uit te lopen, doch toen we vlak bij de huisjes in de schemering met stukjes vis over de bodem gingen vissen, begonnen zowaar de wijtingen ineens fel te bijten. In korte tijd werd er een redelijke klus wijting gevangen met als bijvangst rode poon en bot.

HET HARINGLIJNTJE
Dinsdag 2 oktober 2007 was eigenlijk niet veel beter. Het eerste gebied dat werd afgevist gaf eigenlijk voornamelijk makreel. Die kon daar naar hartelust gevangen worden, doch daar hebben we er ook genoeg van in Nederland. Toen werd een gebied afgevist waar men “heek” zou moeten kunnen vangen. Simon ving daar ook de eerste heek van zijn leven, maar het was een klein exemplaar en daar bleef het bij. Wij ‘tobbers’ begonnen ons echt klein te voelen.
Vroeg in de middag gingen we weer lekker op het steigertje zitten. We hadden gezien dat daar door anderen zo nu en dan al een leuke vis was gevangen en besloten werd dan ook om daar een hengeltje uit te leggen. Dit bepaald niet zonder succes. We vingen tal van mooie vissen waaronder geep, koolvis, lipvis en rode poon, en dat alles onder een lekker zonnetje en onder genot van een drankje en stukjes gebakken wijting. Wim had namelijk de dag tevoren gevangen wijting op heerlijke wijze bereid. Later kwamen er nog wat Duitsers bijzitten en weer wat later een andere Nederlandse jongen, genaamd Michael. Hij was daar met zijn opa en kwam met een supersterke ouderwetse hengel aanzetten en wist zelfs daarmee diverse vissen te pakken. Erg gezellig allemaal en wel zo gezellig dat we nagenoeg de hele middag zo doorbrachten.


‘s Avonds gingen we nog even het fjord op om te kijken of daar ook nog wijting kon worden gevangen. Helaas ging dat niet meer zo goed als de keer daarvoor. In de buurt van een brug gaf de fishfinder op een gegeven wel aan het zou krioelen van vis, maar aanvankelijk kwam er niets boven. Toen Johan er echter een haringlijntje met een pilkertje in gooide was het meteen de eerste inworp raak; aan iedere haak en ook aan de pilker zat een koolvisje. Het was uiteraard erg leuk op deze wijze te ontdekken dat de fishfinder het toch goed deed, maar hierop waren we natuurlijk niet uit en het haringlijntje werd dan ook weer snel ingepakt. Deze gebeurtenis zou overigens wel de enige noemenswaardige gebeurtenis van die avond blijven.

WOENSDAG TOPDAG


Woensdag 3 oktober 2007 was een prachtige dag. Onder prachtige omstandigheden (zie de foto van de opkomende zon) vertrokken we naar het eiland dat ook wel als de “U-boot” werd aangeduid. Op het eiland stond namelijk een soort van antenne die aandeed als een periscoop.
Na eerst zonder succes de zuidkant te hebben afgevist kwam de noordkant aan de beurt. Daar ving Wim tijdens de eerste drift direct een mooie vis en even later volgden er meer…..het werd ineens Noorwegen zoals het bedoeld is…diverse mooie koolvissen en vooral diverse mooie polakken die steeds weer goede strijd gaven. In diverse repeterende driften vingen we met een lichte pilker (85 gram) meer vis dan op alle dagen daarvoor. Het was dus een waar genot. Ook die middag werd er goed gevangen, hoewel gezegd moet worden dat de vangsten in de richting van de avond afnamen. Wim ving die middag nog wel een prachtige gul die zo rood was dat deze voor goudvis had kunnen doorgaan. Dit verschijnsel zie je vaker op plaatsen waar de gul zich tegoed kan doen aan het rode kelp.


Het gebeurde die middag overigens enkele malen dat een vis zelfs tot vijfmaal toe beet en vervolgens weer loste ….dit leverde erg spannende en tevens hilarische momenten op.
De rammelende smokkelwaar begon ons vissers intussen wel te irriteren. De blikjes rolden kennelijk van links naar rechts en –zo hoopten wij- van voren naar achteren. Onder in de bak van de boot kon je namelijk met een arm door een gat de bodem in de voorste punt van de boot aftasten. De hoop was er dan ook op gevestigd dat door het varen de blikjes naar de voorste punt zouden rollen. Dit gebeurde slechts sporadisch. Iedere dag wisten we er wel een en soms twee uit te halen. Vandaag was een topdag…..we haalden er drie uit!! Om te zien of het om dezelfde waar ging, werd er natuurlijk wel direct een inwendig onderzoek uitgevoerd en gelukkig bleek het inderdaad om de vermaarde Schultenbrau van Aldi te gaan.
’s Avonds werd de gevangen vis vakkundig opgeborgen en werd er weer lekker gegeten van een gerecht dat werd samengesteld met eigen gevangen makreel. Door de goede vangst van die dag was er nieuw enthousiasme ontstaan. Die avond werden er dan ook driftig weer allerlei nieuwe lijntjes voor de volgende dag in elkaar gezet.

KRISTIANSAND
Omdat de dag ervoor zo mooi was geweest werd er op donderdag 4 oktober 2007 nog vroeger opgestaan. Dit tot groot ongenoegen van Wim, voor wie de dag ervoor al erg zwaar was geweest. Gelukkig had hij nog wat reserves opgebouwd in zijn commandotijd.
Het bleek die dag helaas veel minder mooi te zijn. Bij het uitvaren leek het nog wel mooi maar eenmaal buiten op de open vlakte waren de golven erg stevig en minimaal toch wel een meter hoog. We wisten nog wel onze favoriete stek te bereiken maar het vissen bleek onmogelijk. We voeren dan ook terug waarbij nog allerlei stekken in de luwte werden uitgeprobeerd. Het werd echter helemaal niets.
Vrij vroeg die dag werd de boot dan ook weer bij het huisje aangelegd en besloten werd een bezoekje te brengen aan Kristiansand. Onder miezerige weersomstandigheden werd gewandeld in de buurt van de haven alwaar ook een vismarkt werd bezocht. De mannen deden zich daar tegoed aan gevulde krab. Vervolgens werd de wandeling voortgezet naar en in de brede autovrije winkelstraat van Kristiansand. Met name de diverse overdekte en verwarmde terrassen maken deze straat erg gezellig. Op een van die terrasjes genoten wij dan ook van een lekker biertje.


’s Middags op het water bleken de omstandigheden zich weinig verbeterd te hebben. Wederom probeerden we diverse stekken in de luwte maar de echte vangsten bleven uit…wel kan nog melding worden gemaakt van de vangst van twee, toch wel uit de kluiten gewassen, pietermannen.


Het zal niet verwonderen dat we al weer vroeg naar de huisjes gingen alwaar we mochten genieten van een lekkere vissoep met brood. Wim had hierin mosselen verwerkt die we bij het huisje uit het water hadden gehaald en garnalen die ’s middags waren gekocht in Kristiansand.
Na het eten, toen Wim al weer in slaap was gevallen, gingen Simon en ik nog even op het steigertje vissen. Het werd een van de mooiste en leukste avonden van deze week. Er werd met twee hengels gevist, een met dobber, de ander met een paternoster en lood. Ook Michael kwam erbij zitten met zijn ‘tonijnhengel’. Terwijl we lekker aan het kletsen waren werd de ene na de andere vis gevangen, zowel aan de lijn met paternoster als aan de dwarrellijn onder de dobber. In zo’n 1,5 uur tijd vingen we 17 wijtingen, diverse steenbolken, diverse mooie koolvissen en diverse mooie makrelen. Al met al konden we dus toch nog terugzien op een leuke dag. Weliswaar waren de bootvangsten tegengevallen, het was toch even gezellig geweest in Kristiansand en ook de avond aan het steigertje maakte veel goed!

DE DOLFIJNEN
Vrijdag 5 oktober 2007 zou de laatste visdag zijn dus we stonden al vroeg weer op, in de hoop nog een leuke bak vis binnen te halen. Het weer was weer helemaal gedraaid. Het was redelijk onbewolkt en de zee was weer rustig. We gingen weer naar onze favoriete stek in de omgeving van de U-boot. Dit keer ging het allemaal wat minder voortvarend als de laatste keer dat daar was gevist. Zowel Simon als Wim vingen weliswaar weer een mooie grote polak, maar al met al was het toch een beetje behelpen.
Op enig moment hoorden we een spuitend geluid en toen we even om ons heen bleven kijken zagen we dat er dolfijnen zaten. Gedurende enige tijd zwom een koppel dolfijnen rondom onze boot. Regelmatig kwamen zij boven, spoten dan door hun luchtgat, om direct weer onder te duiken. Het was een bijzonder mooi en indrukwekkend tafereel.


In de middagpauze aten we op het steigertje de wijtingfilets van de avond tevoren. Wim had ze lekker gekruid en in de olie gebakken. Vrij snel nadat het laatste stukje wijting verorberd was zochten we echter weer gauw de boot op. Het was immers de laatste dag en de tijd begon te dringen. Gelukkig ging het nu goed. Er werden tal van mooie driften gemaakt in het gebied dat op andere momenten al meer vis had gegeven. Er werden mooie koolvissen gehaakt en ook konden er weer diverse mooie polakken aan de vangst worden toegevoegd. Opmerkelijk was dat de vis deze keer nagenoeg enkel op de zilveren pilker beet. Wellicht had het te maken met de felle zon die maakte dat de zilveren pilkers heerlijk schitterden in het water. Helaas konden we maar even blijven. De volgende ochtend zou namelijk al vroeg het vertrek weer worden ingezet.
Na aankomst bij de huisjes was het even aanpoten…..vis schoonmaken, boot en visgerei schoonmaken, alle hengels aftuigen en opruimen, visgerei inpakken, boot uit het water etc. Zonder dat er duidelijk taken waren verdeeld wist iedereen wat hem te doen stond.
Het hele proces tot en met het traileren van de boot liep erg voorspoedig. Zelfs konden wederom enkele blikjes van de bodem van de boot worden gevist. Uiteindelijk zullen er nog zo’n 6 blikjes in de boot zijn achtergebleven.

WEER THUIS
De volgende dag stonden we vroeg op. Aangekomen bij de veerboot bleek het een drukte van belang. In de wachtende rijen bevonden zich niet alleen groepjes vissers die ook in Trysnes hadden gezeten, maar ook troffen we diverse Duitsers met wie we al leuk hadden gekletst in Hanstholm. Evenals de meesten, gaven zij ook ruiterlijk toe slecht te hebben gevangen.

Wederom zat het vaargedeelte tegen. De veerboot vertrok namelijk met een uur vertraging. Aan boord was het overigens wel goed vertoeven. We genoten van een lekker ontbijt in een goed restaurant en verder was er aan boord een erg grote tax free-winkel waar wij nog iets voor vrouw en kinderen kochten. De vaart verliep vlekkeloos hetgeen welhaast niet anders kon. De zee was namelijk net een biljartlaken, zo glad.

Minder goed ging het echter op de snelweg. Tot driemaal toe reed onze auto in een file en voor Hamburg werden we ingelopen door de auto van onze Nederlandse onderburen die maar liefst zo’n vier uur later waren vertrokken. Uiteindelijk kwamen we in de nacht van zaterdag op zondag om 1.30 uur in Buurmalsen aan waar de vrouwen smachtend op ons zaten te wachten. In gezellige sfeer werden nog enkele biertjes genuttigd en zelfs het verdelen van de vis verliep deze keer zonder ruzie.
Al met al was het weer een bijzonder geslaagde visvakantie geweest. Weliswaar waren de vangsten deze keer minder als anders maar dat had de pret niet mogen drukken. Alle omstandigheden in en rondom Trysnes waren en zijn zodanig goed dat niet mag worden uitgesloten dat wij er nogmaals naar toe gaan.

Johan Thielen
jmaj.thielen@hetnet.nl