Na een geslaagd visavontuur in Noorwegen in mei van dit jaar wilden wij, dwz Simon en ik, snel weer Noorwegen aan doen. Al snel vonden we vismaat Arno bereid met ons mee te gaan. Afgezien daarvan zou ook de echtgenote van Simon, te weten Saskia, meegaan. Zij zou ons mannen wat huishoudelijke klusjes uit handen kunnen nemen.
Om een breder beeld te krijgen van Noorwegen werd besloten niet weer Hitra te bezoeken doch een andere plaats aan de kust. Na het nodige internetonderzoek en veel wikken en wegen werd uiteindelijk gekozen voor Ekkilsøy op het eilandje Averøy, direct in de nabijheid van Kristiansund (niet te verwarren met Kristiansand).
Wij vertrokken op 22 september 2006 om ongeveer 15.30 uur vanuit Geldermalsen. Het werd een moeizame heenreis omdat het met de gezondheid van de vader van Saskia niet goed ging. Er was voortdurend twijfel of zij wel verder mee wilde gaan en uiteindelijk besloten zowel Simon als Saskia in Zweden terug te gaan. Zij stapten in Gøteborg op het vliegtuig waarna Arno en Johan alleen de reis vervolgden. Met name de route na Oslo was weer heel erg mooi. Prachtige bossen en meren en veel bergen met soms nog sneeuw op de toppen. Dit laatste zorgde dan ook weer voor mooie watervalletjes.

Op zaterdag 23 september, halverwege het middaguur kwamen wij op de plaats van bestemming. Een prachtig huisje voorzien van alle luxe in een schitterende, enigszins afgelegen omgeving. Helaas werd het weer vanaf onze aankomst snel slechter waardoor uitvaren erg gevaarlijk werd. We kregen dan ook van de Poolse medewerker Darek het advies aan wal te blijven. Hij zou ons de volgende ochtend onze boot brengen en zou de eerste keer ook meegaan om ons de goede visstekken te tonen. Wij zouden echter geen echte vissers zijn geweest als we toch niet iets zouden hebben geprobeerd en wij gooiden dan ook bij ons huisje een hengeltje uit met als aas een stukje meegebrachte makreel. Dat leverde die avond enkele kleine koolvisjes op en een leuke bot.



De volgende ochtend bleek het prachtig weer te zijn. Vanuit het raam van ons huisje konden we zien dat er in ‘onze’ baai door bepaalde vissen gejaagd werd. Wij bedachten ons dan ook geen moment. Onze spinhengels werden voorzien van makreel- en haringlijntjes en spoedig konden de eerste vissen worden binnengehaald. Het bleek om makrelen te gaan die groter waren dan wij ze gewend zijn. Over het algemeen waren ze tussen de 40 en 50 cm.
Later zou blijken dat de makrelen daar nog in grote getalen aanwezig waren. Iedere dag weer hadden we voortdurend aanbeten van makrelen ongeacht het aas dat we gebruikten.
Met name als er ‘licht’ gevist werd leverde dit soms leuke vistaferelen op.
Nadat we even vanaf onze veranda hadden gevist kwam Darek met de boot. Een mooie polyester boot met een 50 pk motor. Een betere boot eigenlijk dan we hadden verwacht. Hoewel Darek enorm vriendelijk was viel het vissen met hem tegen. Ondanks zijn ‘professionele’ begeleiding en het bezoeken van zijn zogenaamde favoriete visstekken konden er nauwelijks vangsten van enige betekenis worden geboekt. Na enkele uren verliet hij ons dan ook weer waarbij hij overigens nog wel liet weten dat de eigenaar van de huisjes, te weten Leif Inge, ons in ieder geval een keer zou meenemen. Hij verzekerde ons dat we dan in ieder geval veel zouden vangen.
Nadat Darek ons verlaten had gingen Arno en ik die middag weer terug de zee op. Diverse op de waterkaart aangegeven ‘goede’ stekken werden door ons bezocht, dit keer met iets meer succes. Arno ving enkele gulletjes en Johan enkele polakken (grootste 70 cm). Afgezien van de gebruikelijke makrelen werden er nog diverse lipvissen gevangen te weten een mannetjes en een vrouwtjes koekkoekslipvis en een (rode) gevlekte lipvis. Hoewel het een leuke vismiddag was geweest was het uiteindelijke totaalgewicht van de visfilets niet echt een gegeven waarmee je te koop zou lopen. ’s-Avonds konden wij echter troost vinden bij Marianne. Zij was bij de organisatie betrokken en had de vissers uitgenodigd om die avond bij haar te komen eten. De door haar op fantastische wijze bereide zeewolf smaakte heerlijk zeker in combinatie met het wijntje. Gezien de strekking van dit verslag en de rubriek waarin dit wordt geplaatst zal de rest van die avond worden overgeslagen.
Maandagochtend werd het vissen al weer vroeg hervat omdat Simon inmiddels had laten weten ons zozeer te missen dat hij toch nog zou komen. Hij moest ’s-middags worden opgehaald van het vliegveld in Kristiansund.
In feite verging het ons mannen die ochtend weer zoals de dag ervoor. Weliswaar leuk vissen, o.a. door voortdurende aanbeten van grote makrelen, doch geen echt spectaculaire vangsten. Er waren enkele kleine roodbaarsjes en Arno ving een mooie Polak. Toch kon er een succesje worden geboekt. Johan die nog nooit een leng gevangen had, was er op gebrand dit jaar zo’n vis achter zijn naam te schrijven. Welnu daar slaagde hij deze ochtend in. Op een lichte pilker net boven de bodem ving Johan een leng van 72 cm waarmee in feite voor hem de vakantie al geslaagd was.
’s-Middags werd Simon van het vliegveld gehaald en hij vertelde ons dat hij wel eens zou laten zien hoe ’t moest. Iedereen kent wel van dat soort figuren uit z’n omgeving, niet dan? Nou dan weet de lezer ook wel hoe het is afgelopen. Het ging niet veel beter! Wel werden er nu afgezien van makrelen en enkele polakken, ook enkele maatse koolvisjes gevangen. De meeste opwinding ontstond doordat een van onze vissers (om privacy redenen zal ik zijn naam niet noemen) zijn hengel wist te breken toen hij een poging deed zijn pilker los te trekken. Later vernamen we dat de pilker meer had gekost dan de hengel.
De volgende dag was het weer mooi en rustig weer. Dit betekende dat ook verder weg gelegen stekken konden worden bezocht. Alles werd weer uit de kast getrokken, pilkers en shads in alle kleuren en gewichten die op allerlei manieren werden aangeboden. Wederom veel makreel die we inmiddels toch maar begonnen te bewaren. Ook weer diverse mooie polakken. Deze bevonden zich op plaatsen waar er zich obstakels in de zee bevonden waardoor de zee terplekke wat ruwer werd. In het kelp bevonden zich kleine koolvisjes die door de polakken werden opgejaagd. Door lichte pilkertjes in de buurt van het kelp te gooien en deze nagenoeg horizontaal, dat wil zeggen, kort onder het wateroppervlak, binnen te halen, lukte het om de polakken uit hun tent te lokken. Simon wist er een van 80 cm te strikken.
Hoewel er weer nauwelijks kabeljauw was gevangen hadden de mannen uiteindelijk toch nog redelijk wat filets.

‘s- Avonds werd er onder het genot van een biertje nog een beetje bij het huisje gevist hetgeen ook nog enkele visjes opleverde. Duidelijk werd dat Leif Inge ziek was. Desondanks werd ons beloofd dat hij ons nog een keer mee zou nemen, waarbij ook gesproken werd over de zalmkwekerij die hem toebehoorde. Vanwege deze toezegging werd er door ons niet meer gezocht naar een plaatselijke vissersboot voor een dagtrip.
Woensdag werd een bijzondere dag maar niet vanwege de vangsten. We vertrokken weer vroeg, deze keer voorzien van een hand-GPS die we kregen van Darek. Het was enigszins troebel weer maar het ging en we besloten dan ook weer ver te gaan. Toen we echter nogal een tijd hadden gevaren werd het weer wat minder d.w.z. regen en mist. We konden de door ons gezochte stek niet echt vinden en we vingen ook nauwelijks iets. Mede omdat het alsmaar bleef regenen besloten we terug te gaan. De kust waar we vandaan kwamen was echter niet of nauwelijks te zien en we wisten dan ook niet in welke richting we moesten varen. De GPS bleek ons vertrekpunt ook niet te hebben vastgelegd zoals het hoort. Na enige tijd varen zagen we weliswaar eilandjes doch niet die wij kenden. De benzine van de hoofdtank raakte op en we moesten over schakelen op het 5 liter reservetankje. Na weer enige tijd varen kwamen we in de buurt van land, doch niet het land dat we kenden. We voeren dan ook parallel aan de kustlijn in de hoop uiteindelijk iets bekends te zien maar helaas. Toen ook het reservetankje leeg begon te raken voeren we maar op het land aan op zoek naar huizen.
We kwamen in Sveggen Bryggen aan waar we eerst een oude Noor probeerde uit te leggen dat we verdwaald waren. Kennelijk dacht hij dat wij het leuk vonden met hem grapjes te maken over de geringe vangst van die dag. Terwijl hij allerlei onverstaanbare woorden uitsprak bleef hij namelijk maar lachend kijken in onze lege viskrat. Misschien had hij dit nog niet meegemaakt? Gelukkig kon iedereen zijn geduld bewaren en we voeren dan ook weer iets verder. Uiteindelijk troffen we de jonge en uiterst behulpzame “Christiansen”. Hij sprak goed Engels en liet op de kaart zien dat we eigenlijk al niet zo ver meer van onze baai af zaten. Wel werd ons duidelijk dat we gedurende lange tijd heel ver uit de koers hadden gevaren.
Omdat we ook geen geld bij hadden bracht de jonge Noor ons eerst naar het huisje om geld te halen en vervolgens naar de benzinepomp om de bezinereservoirs van de boot te vullen. Daar ontstond een nogal lang oponthoud omdat de schaamteloze Simon bij het enige, overigens kosteloze toilet zo nodig een boodschap moest afleveren waarop die mensen niet echt zaten te wachten en die hen nog lang zal heugen. Afijn na veel gedoe voeren we uiteindelijk in de regen terug naar de ons bekende baai om bij te komen in het knusse huisje.
Later die middag werd er nog even gevist op de stekken die Christiansen ons had gewezen, maar ook die deden niet veel meer dan makreel en geep. Van boosheid werd dan ook de waterkaart in het water gesmeten …misschien dat de vissen dan zouden zien waar ze geacht werden te zitten. Helaas bleek ook dat niet veel te helpen en bij de terugreis woog de boot dan ook niet veel meer dan tijdens de heenreis.

’s-Avonds knapte de sfeer weer op tijdens een heerlijk door Arno samengesteld maaltje waarbij de eigen gevangen vis een belangrijk bestanddeel vormde. Omdat het een zware en vermoeiende dag was geweest viel iedereen vroeg in diepe slaap ofwel coma.
Donderdagochtend voeren wij vissers weer vroeg naar de verder op zee gelegen stekken. Het weer was weer helder en dit keer kwamen we dan ook wel goed uit. Op de stek die eerder mooie polakken had gegeven werden wederom diverse mooie exemplaren gehaakt die steeds weer een mooie strijd wisten te leveren. Toen het op enig moment stil bleef werd er door gevaren naar een gebied dat door Leif Inge was aangeduid als een gebied waar lom en leng te vangen zou zijn.

Daar werden op advies van Leif lange driften gemaakt waarbij gevist werd met grote zware pilkers. Tal van mooie pilkers waarmee dit jaar meerdere kerstbomen hadden kunnen worden opgetuigd bleven achter op de bodem zonder dat wij echt beloond werden. Afgezien van de inmiddels gebruikelijke kleine koolvisjes en grote makrelen wist Simon een leuk gulletje en een kleine lom te verschalken. Arno en Johan besloten toen over te gaan op een andere vismethode te weten het gebruik van een dwarrellijn met fluoriserende elementen en een stukje vis aan een circle hook. Deze methode leverde in vrij korte tijd enkele lommen en een leng op. Daarna viel het echter weer stil hetgeen voor de vissers het sein was weer huiswaarts te keren.

Nadat de vis weer was schoongemaakt en er weer een kaasplankje genuttigd was voeren wij weer uit, doch ditmaal niet ver. Er werd gevist rondom de dichterbij gelegen, uit de zee stekende rotsen. Het water was daar ruw en er werd nogal gejaagd. Wij vissers behoefden ons geen moment te vervelen. Afgezien van mooie grote makrelen werden er weer diverse grote polakken gevangen die telkens garant stonden voor een mooie dril. Ook de gepen lieten zich weer goed zien…..het binnenhalen van een gehaakte geep blijft een mooi tafereel.
In de avond bleek in de door Arno uitgezette kreeftenval een grote krab te zitten. Na democratische stemming (3 – 1) mocht deze meedoen aan de avondmaaltijd, zij het als lijdend voorwerp. Niet alleen voor hem maar ook voor de vissers zou het de laatste avond zijn. Nagenietend van een leuke visdag werd er heerlijk gegeten en gedronken. Het was erg gezellig ondanks het feit dat inmiddels duidelijk was geworden dat Leif Inge geen kans meer zag ons mee uit te nemen. Uiteindelijk zocht iedereen rond middernacht moe maar voldaan zijn bedje op.

De volgende dag was wederom regenachtig. Er werd nog wel gevist doch het was allemaal wederom niet spectaculair…….makrelen, geep, kleine koolvisjes en enkele polakken. Al vroeg werd daarom besloten weer naar het huisje te varen om aldaar alles in gereedheid te brengen voor de terugreis. Die terugreis werd om 15.30 uur die dag ingezet. Tijdens die terugreis werden de weersomstandigheden alsmaar slechter. De regenval werd alsmaar heftiger en in de nachtelijke uren kwam daar ook nog eens dichte mist bij. Erg vermoeiend allemaal maar wij mannen brachten het er toch weer goed van af.
Op zaterdag 30 september, zo rond de klok van 15.30 werden wij door onze smachtende vrouwen opgevangen waarna onder zonnige omstandigheden een biertje werd gedronken en de vis werd verdeeld. Eerst toen bleek dat toch de uitvoerbeperking van Noorwegen (15 kilo per persoon) was geschonden maar niemand had nog zin de vis terug te brengen.
Vroeg avond werd afscheid genomen van elkaar waarmee een einde was gekomen aan wederom een leuk visavontuur. Er waren dan ditmaal geen spectaculaire vangsten geboekt maar dat had het zeker niet minder leuk gemaakt. Iedereen staat eigenlijk al weer te trappelen om weer terug te gaan.

Johan Thielen
jmaj.thielen@hetnet.nl